.........................................................

Гэгээн өглөө бүр энэ бүхэн

Гэрэл  гэгээ мэт сарнин бүүдгэрхийг

Харах бүрдээ дахин инээж

Хаан сэнтийд өрийгөө залнам

........................................................................

Ягаан бороонд гунигт хийлээ бариад

Ягаан улсруу яваж байна

Нададтай тараалдсан  ягаан хүмүүс

Тэнгэрийгч бас ягаан гэдэгт итгүүлсэн

 

Гунигт ням гариг минэ

Гунигт ням гариг минэ

Гутлаа ч арчиж чадаагүй он жилүүд минь

Хүсэл мөрөөдлийн

Хөлөг онгоцоор

Хүрч очих

Арал минь чи хаана байна

Хүний хүслийг зовоогч

Диваажин чи хаана вэ ?

Харгуй замын төгсгөлд байна уу?

Хашааны гадаах цэцэрлэгт байна уу?

Элбэгийн гадаах элсэнд байна уу?

Эсвэл чи ерөөсөө алга уу?

Бардамнал омголон зангаар бүжиглэх

Бачуурлийн орны шаланд чи байна уу?

Шилтэй пивоны ёроолд чи байна уу

Шинэхэн даашинзны хормойд чи байна уу?

Ай чи хаана байна ахиад би чамаас асууя

Аргадаж гуйсаар чамаас би залхлаа

Амиа хорлох хормыг үлдээлээ

КИНО
                                                                   КИНО     Дээхэн цагт киног “СҮҮДЭР ШИЙ” гэдэг байжээ. Оносон нэр эсэхийг  мэдэхгүй. Гайхал гадаад үгийг хэрэглэхгүй байхыг хүсвэл сүүдэр ший гэх нь зөв ч юм шиг. Гэтэл ертөнцийн бараг бүх хэлэнд кино л гэдэг үгээр нэрлэдгийг бодохоор орчуулах гэж аргаа барах нь буруу ч юм шиг. Ямар ч байсан КИНО бол хүн төрөлхтөний бүтээсэн олон гайхамшгийн нэг яах аргагүй мөн. Хувьсгалын их удирдагчийн хэлснээр бүх урлагийн дотроос ганцаараа үлдэж мэдэх хамгийн их магадлалтай нь ч мөн. Учир нь кино зах зээл шиг ирээдүйтэй том бизнес урлагт одоохондоо лав алга.    Харин сүүлийн үеийн зарим нэг монгол киноноос аливаа урлагийн мэргэжлийн түвшин, оюун санаа хоёр унахаараа ямар доод хэмжээнд хүрч болдгийг харж болно. Зөвхөн их мөнгөөр сайн кино бүтээдэггүйг одоо л ганц нэг “МОНГОЛ” хүн гайгүй сайн ойлгож байх шиг байна. Эхлээд үзэл суртал дараа нь мөнгөний гачаал одоо бол сэтгэлгээний хоцрогдол монгол кинонд ямар их саад болж буйг хэлэх ч юм биш.  Дээрх 149 үгээр кино урлагийн тухай миний “ОРОС” хэл дуусаж байна. Үнэндээ мэргэжлийн кино шүүмжлэгч биш учраас цааш нь илүү дутуу үг хэлэх нь ёс суртахууны хувьд бүдүүлэг явдал гэж үзлээ. Гэвч  киногоор яагаад жаахан “оролдсоны” учрыг  учир мэдэх хүмүүс удахгүй ойлгоно. Нийтийн халуун усны газар Цонхнуудын гэрэл нэгэн хэвээр ёлтойх энэ бяцхан хотод цоо шинээр төрөхөөр нийтийн халуун усны газар очвол эзэмдсэн залуу эзэмдүүлсэн бүсгүйнхээ өөдөөс харж зогсоод эхнэрийнхээ хөхийг шуналтайгаар илэх нь хэвийн үзэгдэл. Зогсоо зайгүй түлхэлцэх хүн голын урсгалд шахагдсаар заасан шугамыг даван гишгэхэд, жижүүр авгай Давидын бэлэг эрхтнийг илбэх мэт мойног хуруугаараа далан таван номерийг заахад дуулгавартай цэрэг даргынхаа тушаалыг авсан мэт яаран орох нь хүртэл дандаа ижилхэн давтагдаад байгаа мэт ой ухааныг дансны аргаар бага багаар нь чимхэн хороох даанч харамсмаар, гомдмоор энэ амьдралтай “Дайн зарлах хэрэгтэй” гэсэн уриалгатай санал нэг олон арван хүмүүс нийтийн халуун усны газраас малийтал инээсээр гарч ирэхдээ бүхнийг умартаад эртхэн харьж зурагтынхаа өмнө тухлан суугаад эрх жаалуудаа ирэхээс өмнө эротик кино үзэхээ чухалчилж яаран сандарч таксинд гар өргөж гэрээ зүглэхтэй яг адилхан би хаашаа ч юм бэ тэмүүлээд өмнөх бодлууд үүл шиг хуралдахаа болиод өөр шинэ санаа, сэдэл сэрэл өдөөж, сэтгэл гижигдээд энэ байгаа амьдралынхаа эзэн нь хэмээн омогшоод эрх чөлөөг эдлэхээр, эхнэрийнхээ өвөр лүү шургана.           
"КИНО" цааш унших »
Bob Marley - Three Little Birds

Бурхадын гэр эзгүй

Хөврөн нүүх хөвсгөр үүлсийн чөлөөнд

Чиний минь ам ганцаар чихэр идэх шиг уйтай

Хөнжилнөөсөө сугаран босмооргүй үдшүүдэд

Хэн нэгний тавиланг зохиох

Бурхадын гэр эзгүй

Нүдгүй чихгүй улаан шороо

 Нүх бүхнээр минь шуурах тамын энэ ертөнц дээр

Нисэх далавчиндаа түүртэж

Өдөө зулган хаях миний солиорол ганцаардал болоход

Бурхадын тулга галгүй

Хүйтэн шөнө дан цамцтай

Гэрээсээ гараад дагжин чичрэхдээ бодож олсон

Хөндий хоосон биенээс

Тамхины утаа тэнгэрт дэгдэн

 Үүлс болж бороо шаагихад

Бурхадын хот гэрэлгүй

Төгөлдөр хуурын гунигт аялгуу шиг

Төөрөлдөж явсан амьдралаа дүгнэхэд

Төрсөндөө харамсах хүнд бодлууд

Төд удалгүй замхран арилахад

Бурхадын мэлмий сохор

Уран зураг шиг амьдралыг

Урж тасдсан арьсаа оёж нийлэлэн суухад

Мэдрэмжгүй мунхагууд баллаж

Мэддэг царайлан жүжгэлхэд

Бурхадын зураг хар цагаан

Хачин хөгжилтэй байна....

Хавар болж миний мэдрэл эвдрээд

Халдварт өвчин шиг бусдад тараагдаад

Нэг .

Хоёр ..

Гурав...

Нисдэг морны минь далавч хуграад

Нэлээд хэдэн жил болсонч

Хашаандаа тэжээгээд

Хавартай золгууллаа

Нэг .

Хоёр ..

Гурав...

Сартай ганцаараа яарих

Сайхан санааг найз минь зөвөлхөд

Төлөвлөгөөболовсруулж түүнтэй яриад

Төөрөгдөж явсанаа сая мэдлээ

Нэг .

Хоёр ..

Гурав...

Хүний хоттод ганцаардахдаа

Хөөрхийдөөгэж өрийгөө өрөвдөөд

Надаас ялгахдахгүй тэд гэж тайвшраад

Нарлуу харж инээлээ

Нэг .

Хоёр ..

Гурав...

Хавар болж миний мэдрэл эвдрээд...

Хачин хөгжилтэй байна....

........................................................................

Үүлс задгайлах алсад одох юмсан

Үнэтэй бүхнээ үлдээгээд нисэхсэн

Үхэл чамайг дуудаад

Үлгэр яриулж суухсан

эрх чөлөө

Өвөл болхыг хүлээсээр би ядарч байна

Өөдгүй муу новш уравсаар удаж байна

Лаа минь дуусаж байгааг тэр мэдсэн

Үгүй би зүгээр л эрх чөлөө гэж хашхирмаар байна

Ашг
үй бүх юм дуусах гэтэл

З
үүд амьдрал хоёр минь зөрчилдөөд

З
өөлөн зөөлөн гээд намайг бүйвэйлээд байхын

Х
өөе би зүгээр л амьдармаар байна

Хамгийн гоё цэцэгс таалагдахаа байлаа

Хуучин дурсамж б
үхэн

Ирээд
үйд болох адил

Хачин бодол бодогдоод

Хажуудаа байгаа х
үндээ

З
үгээр л хараал ид гэж хэлмээр байна

Ай надад цаас харандаа хоёр байсан ч болоосой

Тэгвэл би тэнгэрийг цэнхэр болгоод

Урвагчийг улаанаар будаад

Дуртай б
үхнээ зураад

Дуртгал маргааш хоёрыг гинжлээд

З
үгээр л эрх чөлөө гэж хашхирмаар байна

цаг хугацаа

Хэлбэр дүрсийг шүтэгч цаг хугацаа

Хэмнэлээ алдсан амьдралтай нийлээд

Бүтээсэн бүхнээ үгүйсгэн суухад

Би тэнд амьдарч байсан юм

Хараал идсэн гунигт хотын гудаманд нь

Цас бороо цугаар бөөндөж байхад

Хань болсон хуучин сандал дээрээ

Хаяад явсан чамайг хүлээж байсан юм

Одоо энд намар болсон

Одоо энд хэн ч үлдээгүй

Олигтой жүжиг ч тавихаа больсон

Ондоон хот руу тэд явсан.........

ай ямар их ганцаардал вэ

ай ямар их хүслэн бэ........

4..............................................

Цугаар тэнэгч мэдрэмж

Цул болон нэгдэж

Хий хоосон тийш салхилах

Хэмнэл энд дуулдаж байна

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Алс газрын зэрэглээг

Алгуурхан зүсэх

Аниргүйн зүг нисэх

Шувуудын араас би гуниглана

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Сүмийн хонх гунигтай дуугарч

Сүүлчийн навчийг салхи аван одоход

Тарайн талбай зовлонгоо мартаж

Тарайчны охин алсыг зорино

.........................................................

Хонгор салхи шувуудаас уйдаад

Холдон одох үүлс дүнсийгээд

Хаяа газрын буйдхан энэ хотод

Хамгийн гунигт хүмүүс амьдарнам

Улаан сахиусан тэнгэр

Мөрнөөс минь дээш харвал

Тэнгэр харагдана

Мөрнөөсөө хөлөө унжуулаад харвал

Тэнцвэртэйг минь гайхна

Ай хөө миний улаан сахиусан тэнгэр минуу зээ

Орон зай өмдөн дотор минь үүрээ засаад

Оршуулгын газар намайг хүлээж, манаач нь үхэхэд

Ор сураггүй болсон хүмүүсийн дундаас

Олж авах болно намайгаа

Ай хөө миний улаан сахиусан тэнгэр минуу зээ

Зүрхийг минь түлсэн чиний цог мэт хайр

Зүүдэнд ч, сэрүүнд ч үргэлж тарчлаах юм

Үхээд амьдарсан, амьдраад үхсэн минь

Үнэндээ бол ялгаагүй үүрд гэсэн үг байхгүй

Ай хөө миний улаан сахиусан тэнгэр минуу зээ

Алдалсаар гараа дэвсээр чам дээр очимоор... гэвч!

Арван сарын тэнгэр салхигүй болоод жихүүн

Амьсгаадаж, зүрхээр хатгах энэ их уйтгарын

Авсалж болдогсон бол авсалмаар! (гэлээ ч бүгд эзгүй)

Ай хөө миний улаахан сахиусан тэнгэр минуу зээ!!!

 

 

хүсэл

Хэн нэгнийг дуурайх адил амьдраад
Ахуйдаа баригдаж галзуураад
Бүх амьдрал минь зүүд мэт өнгөрч
Бүүр түүрхэн ухаан бодолд
Бүдэгхэн гэрэл сүүмийнэ
Хэн нэгэнд хэлье гэхлээр
Хараал идсэн амьдралд
Хэсэгхэн ч атугай гэрэл түгээх
Хос далавч минь алга
Замдаа тааралдах цэцэгсийг түүгээд
Дүүжлүүрийн олсоо түүгээр томоод
Зовлон бүхнийг үүлсээр төсөөлөөд
Зогсолт үгүй үхэлд тэмүүлнэ.
Ай салхиа хүнд биеэс минь хагацаах
Аниргүйн зүг хөтлөн аваачих
Хүслэнт диваажин тийш хүний зовлонг хонь мэт хариулж
Ахуйн шоронд удаан тарчилж үхсэний дараа
Авралын гэрлээр булшин дээр минь тусгаарай

 

nirvana come as you are

gloomy sunday

Зөөлөн

Зөөлөн
Зөөлөн
Зөөлөн ...
 Намуухан цаг хугцааний урсгал
Навч модноос унах адил тайван орой
Долоо хоногийн өмнө хэлсэн үгс
Зүүд агаад мэдрэмж адил
Зөөлөн Зөөлөн Зөөлөн
Уйлагнан бүүдийх тэнгэр  аниргүй
Үүлс ,уулс  ниийлэн гунигтай бөгөөд амаглан
Лиш цэцгийн анхилам үнэр
Нялуун болоод бөгчим
Зөөлөн зөөлөн зөөлөн ...

Би үхэлд айсуй

Гунигтайгаар цохилох цагийн зүү чи
Гутарсан зүзрхний минь цохилт болон зовооном
Саранд атаархан хуцах нохойн дуу агаарт тэнэн
Зөөлөн салхинд толгойгоо гудайлгах гунигт залуу
Зүүд амьдрал хоёр тамалсан орчлон
Бүх юм байрандаа
Бүх зүйл алдаатай
Бүх юм ахуй
Бүх юм уйтгартай
Цаас нисэж ханад бууна
Лаа асна сүүдэр гэрэлтэнэ
Ай миний ганцаардал
Утаа ягааран таазанд торлогдоно
Хамгийн дур булаан бүхэн харанхуйд дарагдаад
За мэдэхгүй дургүй хүрчихлээ
Тэгж ярьвал бүх юм нэрнээсээ хамаардаг юм
Миний-хүслээ шивнэсэн мөчүүд
Миний суудаг байсан сандал
Чамайг хараад би өрөвдлөө
Чамайг хараад би уйллаа
Хос хоёрын өвөр дээрээ эрхлүүлдэг байсан
Бурхад атаархам цаг хугацаа хайчаав
Ганцаардан суухад надтай ярилцдаг байсан
Гал халуун нас чинь хайчиваа
Салхи бид хоёрыг адилхан гэсгээжээ
Сайн анд чиний гоо үзэсгэлэнг авч
Санаа муутай миний нүдийг авч дээ ай
Халцарсан будаг хаагдсан зүрх
Хоосон мод, хөндий цээж
Ай би үхэлд айсуй

Тоостой замын хэлмэгдүүлэлт

Зүүд гурвантаа эргэжээ би унтсаар л…
Чамайг үхсэнээс хойш зул долоон жил асжээ
Би бодлоо. Гунигтай байна
Би уйллаа нулимс гашуун байна.
Чамайг явсанаас хойш бүх зүйл өөрчлөгдсөн
Би жаахан бүдүүрч чиний найз охин худалч болсон
Томоогүй бага насны минь дурсамж бүхэн
Тоостой замын хэлмэгдүүлэлт болон ард үлджээ
Анд минь энэ үед чи алга
Цаг хугацааны эрхээр би чамайг мартаж байна
Бас л нэгэн аймшиг
Чиний зураг тэмдэглэлийн дэвтэрт шарлаж
Чиний орон зай миний зүрхэнд харлаж байна.

Бүх юм ахуй

Гунигтайгаар цохилох цагийн зүү чи
Гутарсан зүзрхний минь цохилт болон зовооном
Саранд атаархан хуцах нохойн дуу агаарт тэнэн
Зөөлөн салхинд толгойгоо гудайлгах гунигт залуу
Зүүд амьдрал хоёр тамалсан орчлон
Бүх юм байрандаа
Бүх зүйл алдаатай
Бүх юм ахуй
Бүх юм уйтгартай
Цаас нисэж ханад бууна
Лаа асна сүүдэр гэрэлтэнэ
Ай миний ганцаардал
Утаа ягааран таазанд торлогдоно
Хамгийн дур булаан бүхэн харанхуйд дарагдаад
За мэдэхгүй дургүй хүрчихлээ
Тэгж ярьвал бүх юм нэрнээсээ хамаардаг юм
Миний-хүслээ шивнэсэн мөчүүд
Миний суудаг байсан сандал
Чамайг хараад би өрөвдлөө
Чамайг хараад би уйллаа
Хос хоёрын өвөр дээрээ эрхлүүлдэг байсан
Бурхад атаархам цаг хугацаа хайчаав
Ганцаардан суухад надтай ярилцдаг байсан
Гал халуун нас чинь хайчиваа
Салхи бид хоёрыг адилхан гэсгээжээ
Сайн анд чиний гоо үзэсгэлэнг авч
Санаа муутай миний нүдийг авч дээ ай
Халцарсан будаг хаагдсан зүрх
Хоосон мод, хөндий цээж
Ай би үхэлд айсуй

(Нийт: 29)